Jaarfeesten - Het vieren van de seizoenen

De Haas en de Kip

kipOstara is niet alleen de naam van het feest dat we vieren, maar ook de naam van een godin. Vaak zien we op afbeeldingen naast de godin Ostara een ei en een haas afgebeeld. De haas aan de voeten van de Germaanse Ostara was volgens de overlevering in eerste instantie gewoon een .... kip! Kijk, het zit zo ....

Ostara leefde lang geleden. Toen waren er nog geen flatgebouwen, geen auto's, geen steden, geen elektriciteit en geen christendom. Iedereen leefde op de heidense manier en zorgde voor zichzelf en haar of zijn gezin. Ostara had alleen geen gezin. Ze woonde in het bos in een grot met een gordijn van klimop als voordeur. Ze leefde van dat wat het bos haar kon geven en had een kip die eieren voor haar legde.

Met die kip was echter iets raars aan de hand. Je moet namelijk weten, Ostara stond in de wijde omtrek bekend als magiër, als heks. Had je iets nodig wat je niet kon krijgen, moest er iets gebeuren waar het hoog tijd voor werd en gebeurde het maar niet? Groeide je gewassen niet, werd je vrouw maar niet zwanger? Dan moest je naar haar toe. Zij kon bijna voor alles zorgen en daar had ze haar kip voor nodig.

Dat kwam omdat de kip op een dag haar magische amulet had opgegeten welke zij nodig had voor haar kunsten. Sindsdien had zij de kip nodig voor bijna alles wat zij op magisch vlak wilde laten groeien. Ze nam de kip en vroeg haar in een vreemde onverstaanbare taal om datgene wat zij vroeg voor haar uit te laten komen. De kip legde dan vervolgens een ei welke Ostara aan de klant gaf.

Gaf de koe geen melk meer? Dan legde je het ei in de stal. Groeide je gewassen niet meer? Dan begroef je het ei in de tuin. Werd je kaal? Dan legde je het ei onder je hoofdkussen. En eens per jaar legde de kip voor Ostara een heel speciaal ei. Dit ei zorgde er voor dat de zon langer zou gaan  schijnen, dat de dagen langer zouden worden en de donkere koude nacht zou verdrijven en zo de lente met zich mee zou brengen.

Maar op een gegeven moment, zo'n 9 jaar nadat de kip haar amulet had opgegeten gaf de kip geen eieren meer. Op een dag ging Ostara naar haar hok en vroeg de kip om een ei te leggen zodat het land van een boer mocht ontdooien. Zoals altijd wachtte Ostara een hele dag in haar grot. Maar toen ze weer in het hok van de kip ging kijken vond ze geen ei. Alleen de kip die haar boos aankeek.

Ostara snapte er niks van en ging het droevige nieuw aan de boer vertellen. Die middag kwam de boswachter en vroeg Ostara er voor te zorgen dat de bomen knoppen zouden krijgen. Ostara ging naar de kip en vroeg haar hiervoor een ei te leggen. Maar de volgende dag lag er weer geen ei in het hok. En zo ging het de hele maand door. De kip legde geen eieren voor de herder zodat zijn schapen lammeren zouden krijgen. De kip wilde geen eieren leggen voor de vrouwen die zwanger wilden worden en de kip wilde geen eieren leggen om het gras weer groen te laten worden.

Ostara werd er moedeloos van. De kip moest weer een ei leggen om de zon te laten schijnen, de dagen langer te maken. Een ei dat de  koude nacht zou verdrijven en de lente met zich mee zou brengen. Als de kip geen eieren mee wilde leggen zou het voor altijd winter blijven.

Ostara besloot om de kip een hele dag in de gaten te houden. Misschien zou ze er dan achter komen waarom de kip geen eieren meer legde. Ze vroeg de kip het speciale ei te leggen. Ze liep daarna weg, zoals ze altijd deed. Maar ze verschuilde zich een stukje verderop achter een bosje en hield de kip de hele tijd in de gaten.

rood-ei-in-het-grasZo’n 5 minuten later ging de kip moeilijk kijken, de kip maakte een raar geluid en plop daar kwam het ei. Het was een prachtig ei, groot en mooi rond en helemaal rood. Van dat mooie rood dat je doet denken aan de ochtendgloren. Ostara was blij dat de kip haar dit speciale ei toch niet zou onthouden.

Maar wat de kip toen deed liet Ostara raar opkijken. De kip pakte het ei op en hupste het op haar rug. Waggelend liep de kip haar hok uit en liep het bos in. Ostara volgde en liep de kip achterna. De kip ging steeds dieper in het bos en op een gegeven moment raakte Ostara de kip kwijt.

Bedroefd liep Ostara weer terug naar huis. Ze hoopte dat de kip nog terug zou komen en vroeg zich af of de kip dit telkens deed met haar eieren. Toen de avond inviel was de kip nog niet naar huis terug gekeerd. Pas in de ochtend zag ze de kip weer terug.

Ostara ging naar haar toe en vroeg haar om uitleg. De kip zei boos dat zij het zat was om kip te zijn en almaar eieren te moeten leggen. Zij wilde weleens iets anders en daarom verstopte zij haar eieren elke keer. Ostara was boos op haar kip, maar kon haar ook niet helemaal ongelijk geven. Om elke dag jaar in jaar uit telkens maar het zelfde te moeten doen, dat gaat vervelen op gegeven moment. Ze vroeg de kip of ze nog wist waar ze haar eieren had gelaten, want ze waren belangrijk en moesten terug worden gevonden.

De kip wist het niet meer, ze zou ze nooit terug kunnen vinden. En met zoeken zouden ze nooit op tijd zijn. De kip zei “als ik nou iets sneller was zou het me misschien nog gelukt zijn.”. Dat bracht Ostara op een idee. De kip wilde iets anders en ze moest sneller zijn om het ei op tijd te kunnen vinden.

HaasOstara veranderde haar kip in een haas. De kip was dolblij, ze vond het geweldig. Geen lastige vleugels meer waar ze niks mee kon, haren in plaats van veren. En ze was veel sneller. Ze voelde zich zelfs slimmer en als haas kon zij geen eieren meer leggen. Het betekende een heel ander leven.

Ostara vroeg haar vlug het speciale ei terug te vinden. Als ze voor morgenochtend het ei zou vinden zou Ostara haar belonen met wat ze maar wilde.

De haas ging vlug weg, want dat wilde ze wel. Ostara ging naar het dorp en vertelde iedereen waar ze achter was gekomen. Het hele dorp zette een zoekactie op touw om alle eieren terug te vinden die de kip zoek had gemaakt. Er werd de hele dag gezocht en om de zoveel tijd hoorde je de mensen juichen. Dan was er weer een ei gevonden. Tegen de tijd dat de zon onder ging waren alle eieren terug gevonden en vierden de mensen een groot feest.

Maar de haas was nog nergens te vinden. Ostara maakte zich zorgen. Ze was bang dat de haas zich niet meer zou durven vertonen. Daarom besloot ze het hele huis te versieren met haasjes en kippen om de haas het idee te geven dat zij speciaal was en dat de mensen haar dierbaar vonden. Andere mensen deden met haar mee. En toen de haas dit zag kwam zij te voorschijn.

Zij had inderdaad niet durven komen omdat ze zich schaamde voor haar daden. Ze plaatste het Speciale ei in het speciaal daarvoor versierde houten kruis dat op het dorpsplein was neergezet. De zon kwam op en het was inderdaad warmer en de zon was vroeger gekomen dan de dag daarvoor. Ostara vroeg wat de haas wilde als dank. De haas vroeg om haar weer terug te veranderen in een kip. Ze voelde zich nu speciaal en vereerd en wilde niemand teleurstellen.

Ze vroeg of ze elk jaar net nadat ze het speciale ei had gelegd weer voor even in een haas mocht veranderen om de bossen te doorzoeken. Ostara stemde hier dolgraag mee in.

Na dat jaar verstopte de kip haar eieren vanaf een maand voor ze het speciale ei moest leggen. Deze keer niet stiekem maar als traditie waar het hele dorp achter stond. Op de dag dat ze het speciale ei dan had gelegd verstopte ze het eerst en veranderde Ostara de kip weer in een haas en gingen ze met z'n allen weer op zoek. En zo gebeurt het vandaag de dag nog steeds.

Zoeken

Volg ons op ...

facebook-68-1twitter-116-1

hare-killing-snake.jpg

De Aardewinkel

grunge-raaf

Aanmelden voor ...

Nieuwsbriefbanner1