Jaarfeesten - Het vieren van de seizoenen

Het Moeder Aarde Dagboek - Midwinterverhaal

AppelBoekVerhaal van Othila

Wie de ouderdom van Moeder Aarde wil weten zal in haar dagboek moeten bladeren en haar wordingsverhaal trachten te achterhalen. Het weze raadzaam niet overhaast te werk te gaan, want dan deemsteren de schrifttekens van haar weg. Archeologen en geologen bereiken alleen de buitenkant van haar boek, van de pagina’s daarvan krijgen zij geen boodschap aangeboden. Alleen wat stugge wetenschapsstof zonder het innerlijke spirituele van Moeder Aarde en dat was toch haar opzet.

Alleen openhartige kinderen die het wonder nog zien, kunnen het lezen ... en anderen die onthaast leven en daardoor de tijd nemen om traag te lezen, waardoor ze perfect het spirituele in zich laten bezinken.

Zo was er een mensenkind Ogham, dat met Midwinter het levenslicht zag te midden van veel goede dingen. Zinvolle verhalen werden verteld door zijn ouders tijdens de eerste levensjaren. Deze verhalen openden voor hem heel gemakkelijk het boek van Moeder Aarde. Hij zag vol verwondering het vreemde en zeer oude levensverhaal. Met stijgende bewondering bladerde het kind in haar boek en leven. Hij zag hoe ze elk vroeg voorjaar de sneeuwklokjes liet bloeien en dit reeds miljoenen jaren. Vol vreugde las hij, dat in oktober de noten neerploften in het gras, tot voldoening van ontelbare generaties kinderen voor hem.

Hij huiverde bij het lezen van de benarde tijden, toen het ijs duizenden jaren het land bedekte en de toenmalige mensen uitweken naar het zuiden. Verrast was hij dat de mens zo recent het vuur beheerste, volgens de tijdsnormen van Moeder Aarde. De eerste planten verschenen erg ver in de tijd, de dieren volgden kort daarop, nou ja, wat is kort.

De tijd wanneer Moeder Aarde los kwam van de zon, daar vertelde ze niet zo uitvoerig over, voor haar was het zelf een moeilijke periode. Het was of de nagalm van de oerknal nog te horen viel.

Bedroefd werd Ogham, bij de allerlaatste regels die melden hoe de mensen hun eigen leefwereld zo bevuilden, zelfs pijnigen, ze vernietigen met een wrede wellust, zeg maar hun Moeder Aarde.

Alles, maar dan ook alles was nauwgezet neergeschreven. Gelukkig niet alleen feiten, situaties en het relaas van fouten. Maar ook de constante zorg voor al het leven dat ze op en in haar droeg en de grote innerlijke kracht van haar spiritueel kunnen.

Ogham las met rode oortjes bladzijde na bladzijde, niet als een gewone sterveling, neen, gewoon tijdens zijn spel of bij het eten. Vooral als hij sliep las hij onverstoorbaar voort, ondanks het verbod van zijn aardse leermeesters. Hij las samen met zijn vriendjes van de elfische leefwereld wat er zich achter de horizon bevond. Ook zij waren er vol van en hij begreep ze zelfs beter dan de vriendjes uit de mensenwereld.

Ogham leefde daardoor in twee werelden. Dat maakte hem rijk en tevens heel bijzonder. Zijn groei was daardoor harmonisch en veelzijdig. Hij werd daardoor een ziener, een Merlijn van nu, een heilmens groeide uit hem. In zulke mensen gelooft Moeder Aarde ten volle ... zij alleen kunnen de ware redding brengen.

Zoeken

Volg ons op ...

facebook-68-1twitter-116-1

boomlichten.jpg

De Aardewinkel

grunge-raaf

Aanmelden voor ...

Nieuwsbriefbanner1